Ο θάνατος του μέλλοντος : Θοδωρής Ξενιτόπουλος
Στο μέλλον ο θάνατος δεν θα έρχεται με μαύρα ρούχα θα φορά λευκό φως
Θα έρχεται με ειδοποιήσεις, με δεδομένα, με αριθμούς ζωής που εξαντλούνται αθόρυβα.
Και ο άνθρωπος δεν θα πέφτει πια - απλώς θα αποσυνδέεται.
Τα σώματα θα κρατούν περισσότερο οι καρδιές θα επισκευάζονται τα κύτταρα θα διορθώνονται σαν κώδικας.
Όμως η ψυχή… η ψυχή θα κουράζεται πρώτη.
Στο μέλλον οι άνθρωποι δεν θα πεθαίνουν θα διαγράφονται.
Τα σώματα θα συνεχίζουν να λειτουργούν μα μέσα τους θα υπάρχει μόνο συντήρηση καμία προσμονή καμία ανάγκη για αύριο.
Οι πόλεις θα λάμπουν τόσο πολύ που δεν θα αφήνουν χώρο για αστέρια και κανείς δεν θα θυμάται ότι κάποτε κοίταζε τον ουρανό για να αντέξει.
Ο θάνατος δεν θα είναι στιγμή θα είναι διαδικασία.
Θα σε αποσυνδέουν λίγο λίγο από τους ανθρώπους ,από τις μνήμες, από το ίδιο σου το όνομα.
Θα σε κρατούν ζωντανό όχι από αγάπη αλλά από συμφέρον.
Οι άνθρωποι θα ζουν πολύ μα θα αγαπούν λίγο θα αγγίζουν οθόνες και θα ξεχνούν πώς καίγεται ένα ανθρώπινο χέρι.
Κι όταν κάποιος θα πεθαίνει δεν θα κλαίνε πια γύρω του θα κατεβάζουν δεδομένα.
Η φωνή του θα παίζει σε αρχεία το χαμόγελό του θα προβάλλεται σε τοίχους και η απουσία του θα είναι το μόνο πράγμα που δεν θα μπορεί να αποθηκευτεί.
Ο έρωτας θα είναι επικίνδυνος θα θεωρείται ασθένεια θα θεραπεύεται με λογική και όποιος αγαπά πραγματικά θα μοιάζει ελαττωματικός.
Θα σε αγαπώ σιωπηλά σαν να κρύβω έγκλημα θα σε θυμάμαι κρυφά σαν να παραβιάζω τον νόμο της λήθης.
Και όταν θα με ρωτούν αν σε γνώρισα θα απαντώ όχι γιατί στο μέλλον ό,τι πονά δεν επιτρέπεται να υπάρχει.
Ο θάνατος του μέλλοντος δεν θα είναι το τέλος της ζωής θα είναι το τέλος του ανθρώπου.
 |
Θοδωρής Ξενιτόπουλος (ΑΡ.ΠΝΕΥΜ.ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ.ΠΑΓΚ. 5753-24/4/2012). |
