Δεν είναι ότι δεν σε αγαπά. Είναι ότι δεν μπορεί.
Και αυτό πονάει πιο πολύ απ’ όσο θέλεις να παραδεχτείς.
Γιατί αν δεν σε αγαπούσε, θα ήταν πιο απλό.
Θα θύμωνες, θα απομακρυνόσουν, θα έκλεινε ο κύκλος.
Αλλά έτσι όπως είναι… μπερδεύεσαι.
Γιατί υπάρχουν στιγμές.
Μικρές, δυνατές, που σε κάνουν να λες «να, τώρα είναι αληθινό».
Και κρατιέσαι από αυτές.
Και μετά ξαναχάνεται.
Και εσύ προσπαθείς να καταλάβεις:
«Τελικά με θέλει ή όχι;»
Η αλήθεια είναι πιο δύσκολη:
Σε θέλει.
Αλλά δεν μπορεί να σε έχει με τρόπο που να σε καλύπτει.
Δεν μπορεί να είναι σταθερός.
Δεν μπορεί να είναι παρών όταν πρέπει.
Δεν μπορεί να δώσει αυτό που χρειάζεσαι.
Και εσύ αρχίζεις να προσαρμόζεσαι.
Μαλακώνεις τα θέλω σου.
Ρίχνεις τις ανάγκες σου.
Δικαιολογείς συμπεριφορές που παλιά δεν θα δεχόσουν.
Λες «δεν πειράζει».
Λες «περνάει φάση».
Λες «αν τον/την πιέσω θα φύγει».
Και χωρίς να το καταλάβεις… αρχίζεις να μικραίνεις.
Για να χωρέσεις σε έναν άνθρωπο που δεν μπορεί να μεγαλώσει.
Και κάπου εκεί αρχίζει η φθορά.
Όχι επειδή δεν υπάρχει συναίσθημα.
Αλλά επειδή δεν υπάρχει δυνατότητα.
Και αυτή είναι η πιο δύσκολη μορφή σχέσης:
εκεί που υπάρχει αγάπη, αλλά δεν φτάνει.
Γιατί σε κρατάει.
Αλλά δεν σε γεμίζει.
Και τότε έρχεται η στιγμή της αλήθειας:
Δεν είναι δική σου ευθύνη να διορθώσεις αυτό που ο άλλος δεν μπορεί να δώσει.
Δεν είναι αγάπη να αντέχεις τα πάντα.
Δεν είναι σχέση να ζεις με τα “λίγα” και να τα βαφτίζεις αρκετά.
Και το πιο δύσκολο απ’ όλα;
Να αποδεχτείς ότι κάποιος μπορεί να σε αγαπά…
αλλά όχι με τρόπο που να σου φτάνει.
Και τότε η απόφαση δεν είναι αν θα μείνεις ή θα φύγεις.
Είναι αν θα μείνεις και θα χάσεις τον εαυτό σου…
ή αν θα φύγεις και θα τον ξαναβρείς.
Εσύ έχεις μείνει ποτέ σε κάτι που ήξερες ότι δεν σε καλύπτει;
Θοδωρής Ξενιτόπουλος
Πρ. & Διευθύνων Σύμβουλος Ψυχολογικού Φάρου
ΑΡ.ΠΝΕΥΜ.ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ( 5753-24/4/2012)
