«Κρίση πανικού: πεθαμένος φοβάσαι μην πεθάνεις;» : Θοδωρής Ξενιτόπουλος
Ναι, σε εσένα μιλάω.
Σε εσένα που έπαθες κρίση πανικού.
Σε εσένα που τα κατάφερες να πάθεις διαταραχή πανικού.
Το έχεις εμπεδώσει ότι δεν ψοφάς από την κρίση πανικού.
Ξέρεις ότι κανένας μεγαλοψυχίατρος-ψυχολόγος δεν μπορεί να σε κατανοήσει καλύτερα από τους ανθρώπους που βγήκαν από αυτόν τον καθημερινό μικρό θάνατο, όπως τον αποκαλώ εγώ.
Αν πάλι θέλεις να σου μιλήσω με ιατρικούς όρους… είσαι σε λάθος σάιτ.
Οκ λοιπόν, ας αρχίσουμε.
Φοβερά δυνατό μυαλό βρε συνάνθρωπέ μου.
Από τη στιγμή που θα καταλάβεις πόση δύναμη έχει το μυαλουδάκι σου και ότι κάνει ό,τι του πεις εσύ
(ωχ πεθαίνω, τρελαίνομαι, δεν μπορώ να αναπνεύσω κτλ.),
τότε θα αρχίσεις να αναρωτιέσαι για τον χρόνο που έμεινες παράλυτος.
Κάθεσαι και λες «γιατί σε μένα»,
μέσα σε ένα μέρος που νιώθεις ασφαλής,
είτε αυτό είναι ένα βουνό είτε ένα σπίτι μέσα στην πόλη.
Μένεις εκεί.
Με την αγοραφοβία, την κλειστοφοβία,
περιμένοντας… και σιγά-σιγά έρχεται και η κατάθλιψη.
Ξέρεις ποιο είναι το περίεργο;
Ότι έχεις ένα τρομερά δυνατό μυαλό
και αντί να το χρησιμοποιείς,
το στρέφεις εναντίον σου.
Πόσο μπορεί να παιδευτεί ένας άνθρωπος που βρίσκει τόσους τρόπους να «επιβιώνει»
και ταυτόχρονα πόσο έξυπνος είναι που τα σκέφτεται όλα αυτά;
Μείνε εκεί, στον φόβο του φόβου…
μην πεθάνεις…λες και τώρα ζεις.
Και θα μου πεις:
«και τι να κάνω ρε μάγκα;»
Με το δίκιο σου.
Πάρε μια απόφαση.
Ότι κάτι συμβαίνει.
Και ότι χρειάζεται βοήθεια.
Και πήγαινε σε έναν επαγγελματία ψυχικής υγείας που ξέρει από διαταραχή πανικού.
Όχι σε όποιον να ’ναι.
Αν πάθεις κάταγμα στο πόδι, τρέχεις στον γιατρό.
Εδώ γιατί κάθεσαι;
Παραδέξου κάτι:
Όταν πονούσες στο σώμα (δόντι, χέρι, στομάχι),
δεν είχες κρίση πανικού τότε.
Γιατί το μυαλό σου ήταν αλλού.
Τώρα ίσως μου πεις:
«πήγα σε γιατρούς και δεν βοηθήθηκα».
Έχεις δίκιο.
Υπάρχουν και άνθρωποι που δεν μπορούν να βοηθήσουν όπως πρέπει.
Αλλά άκου αυτό:
Όσα χάπια και να πάρεις,
δεν λύνουν το θέμα.
Μπορεί να σε ηρεμήσουν,
αλλά δεν σε μαθαίνουν να το διαχειρίζεσαι.
Μόνο αν μπεις στη διαδικασία να δουλέψεις με τον εαυτό σου
θα αρχίσεις να αλλάζεις.
Πάρ’ το απόφαση.
Πες μέσα σου:
«χειρότερα από αυτό που ζω δεν θέλω άλλο».
Και άρχισε να ζεις.
Όχι όπως θέλουν οι άλλοι.
Όχι με «πρέπει» και «δεν πρέπει».
Και κάτι τελευταίο.
«Πεθαμένος φοβάσαι μην πεθάνεις;»
ΖΗΣΕ.
Έλα, τα λέμε φιλαράκι.
(Απλά κράτα κάτι — αν θες:
δεν είσαι τρελός
δεν είσαι χαλασμένος
Και αν δεν κρατήσεις τίποτα άλλο από αυτά που διάβασες,
κράτα αυτό: είσαι ακόμα εδώ)
Έλα, τα λέμε φιλαράκι.
Υ.Γ Αν νομίζεις ότι θα πεθάνεις κάθε φορά που σε πιάνει, διάβασε αυτό πριν ξαναφοβηθείς.
ΘΟΔΩΡΗΣ ΞΕΝΙΤΟΠΟΥΛΟΣ
ΒΙΩΜΑΤΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ
ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟΣ ΦΑΡΟΣ
