Δεν είναι ότι οι άντρες έγιναν μαλακοί και οι γυναίκες δύσκολες - συμβαίνει κάτι πολύ χειρότερο
Δεν χάθηκε το ενδιαφέρον. Χάθηκε η μετάφραση.
Κάπου ανάμεσα στο 2010 και στο 2026, άντρες και γυναίκες άρχισαν να μιλούν διαφορετικές γλώσσες χωρίς να το καταλάβουν.
Όχι, δεν έγιναν οι γυναίκες πιο δύσκολες.
Ούτε έγιναν οι άντρες πιο αδιάφοροι ή πιο παθητικοί.
Το πρόβλημα είναι βαθύτερο.
Άλλαξε ο τρόπος με τον οποίο ο καθένας αντιλαμβάνεται τι σημαίνει «ενδιαφέρομαι».
Για πολλές γυναίκες, το ενδιαφέρον αναγνωρίζεται μέσα από τα λόγια, τη σταθερή επικοινωνία, τη συναισθηματική διαθεσιμότητα, την αίσθηση ότι ο άλλος είναι παρών. Θέλουν να νιώσουν ότι κάποιος τις σκέφτεται, τις διεκδικεί, τις προσέχει, ότι δεν εμφανίζεται και εξαφανίζεται ανάλογα με τη διάθεσή του.
Για πολλούς άντρες, όμως, το ενδιαφέρον συχνά εκφράζεται περισσότερο μέσα από πράξεις, πρωτοβουλία, παρουσία και συγκεκριμένες κινήσεις. Δεν έχουν μάθει πάντα να ντύνουν το ενδιαφέρον τους με λόγια. Μπορεί να ενδιαφέρονται, αλλά να μην ξέρουν πώς να το επικοινωνήσουν. Μπορεί να περιμένουν ένα σημάδι, ένα «πράσινο φως», για να μη φανούν πιεστικοί ή ενοχλητικοί.
Και εκεί αρχίζει η παρεξήγηση.
Εκείνη μπορεί να σκέφτεται:
«Αν ενδιαφερόταν πραγματικά, θα μου έστελνε. Θα ρωτούσε. Θα ήταν πιο σταθερός.»
Εκείνος μπορεί να σκέφτεται:
«Αν ήθελε πραγματικά, θα μου έδινε ένα ξεκάθαρο σημάδι. Δεν θέλω να την πιέσω.»
Και έτσι δύο άνθρωποι που μπορεί να υπάρχει ανάμεσά τους ενδιαφέρον, μένουν ακίνητοι. Ο καθένας περιμένει από τον άλλον να μιλήσει τη δική του γλώσσα.
Παράλληλα, ο κόσμος του διαδικτύου έκανε τα πράγματα ακόμη πιο μπερδεμένα. Μάθαμε να κρυβόμαστε πίσω από οθόνες, να διαβάζουμε μηνύματα χωρίς να απαντάμε, να μετράμε αντιδράσεις, προβολές, likes, καθυστερήσεις και σιωπές.
Η επικοινωνία έγινε πιο εύκολη τεχνικά, αλλά πιο δύσκολη συναισθηματικά.
Οι γυναίκες συχνά έμαθαν να περιμένουν να τις διεκδικήσουν.
Οι άντρες συχνά έμαθαν να φοβούνται μήπως η διεκδίκηση θεωρηθεί πίεση.
Και έτσι κανείς δεν κάνει την πρώτη καθαρή κίνηση.
Το χειρότερο είναι ότι και οι δύο πλευρές νομίζουν πως ο άλλος είναι το πρόβλημα.
Οι γυναίκες λένε:
«Οι άντρες είναι παθητικοί.»
Οι άντρες λένε:
«Οι γυναίκες είναι απαιτητικές.»
Όμως πολλές φορές δεν συμβαίνει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Αυτό που συμβαίνει είναι ότι δεν καταλαβαίνουμε πια ο ένας τον τρόπο του άλλου.
Αυτό που για τον έναν είναι διακριτικότητα, για τον άλλον μπορεί να φαίνεται αδιαφορία.
Αυτό που για τον έναν είναι ενδιαφέρον, για τον άλλον μπορεί να μοιάζει πίεση.
Αυτό που για τον έναν είναι ανάγκη για σταθερότητα, για τον άλλον μπορεί να βιώνεται ως απαίτηση.
Και έτσι άνθρωποι που θα μπορούσαν να πλησιάσουν, προσπερνούν ο ένας τον άλλον.
Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι ότι οι άντρες είναι λάθος ή ότι οι γυναίκες είναι λάθος. Το πρόβλημα είναι ότι έχουμε σταματήσει να μεταφράζουμε σωστά ο ένας τον άλλον.
Η εποχή μας έχει γεμίσει ανθρώπους που θέλουν επαφή, αλλά φοβούνται την έκθεση. Θέλουν ενδιαφέρον, αλλά φοβούνται την απόρριψη. Θέλουν εγγύτητα, αλλά κρατούν άμυνες. Θέλουν να τους καταλάβουν, αλλά συχνά δεν εξηγούν καθαρά τι χρειάζονται.
Και κάπως έτσι, η σιωπή βαφτίζεται αδιαφορία.
Η καθυστέρηση βαφτίζεται παιχνίδι.
Η ανάγκη βαφτίζεται πίεση.
Η επιφυλακτικότητα βαφτίζεται ψυχρότητα.
Ίσως ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να κατηγορούμε ο ένας τον άλλον και να αρχίσουμε να μαθαίνουμε ξανά τη γλώσσα του άλλου.
Όχι για να χάσει ο άντρας τον τρόπο του.
Όχι για να χάσει η γυναίκα τον δικό της.
Αλλά για να μπορεί ο ένας να αναγνωρίζει τι πραγματικά προσπαθεί να πει ο άλλος πίσω από τις λέξεις, τις σιωπές, τις κινήσεις και τους φόβους του.
Γιατί στο τέλος της ημέρας, το πρόβλημα δεν είναι πάντα ότι δεν υπάρχει ενδιαφέρον.
Μερικές φορές υπάρχει.
Απλώς δεν ξέρουμε πια να το μεταφράζουμε.
Θοδωρής Ξενιτόπουλος
