Γιατί μια παράλληλη σχέση σπάνια γίνεται κοινή ζωή!
Η παράλληλη σχέση μπορεί να αρχίσει με ένταση, προσμονή και την αίσθηση ότι βρέθηκε επιτέλους ο άνθρωπος που καταλαβαίνει.
Συχνά, όμως, αυτή η ένταση γεννιέται μέσα σε συνθήκες που δεν μοιάζουν με την πραγματική καθημερινή ζωή.
Υπάρχουν κρυφές συναντήσεις, λίγος κοινός χρόνος, επιλεγμένες κουβέντες και ελάχιστες ευθύνες. Ο καθένας δείχνει κυρίως την πλευρά του που θέλει να δείξει.
Δεν υπάρχουν οι λογαριασμοί, η κούραση, οι υποχρεώσεις του σπιτιού και η ανάγκη να λύνονται συγκρούσεις κάθε μέρα.
Έτσι, κάποιος μπορεί να ερωτευτεί όχι μόνο έναν άνθρωπο, αλλά και την εκδοχή της ζωής που του προσφέρει η σχέση αυτή: μια διέξοδο από τη μοναξιά, τη ρουτίνα, την απογοήτευση ή την ανασφάλεια.
Το βασικό ερώτημα δεν είναι αν υπάρχει πάθος. Είναι αν υπάρχει πραγματική διαθεσιμότητα.
Ένας άνθρωπος μπορεί να λέει ότι δεν είναι καλά στον γάμο ή στη μόνιμη σχέση του. Αυτό μπορεί να είναι αληθινό. Δεν σημαίνει όμως αυτόματα ότι είναι έτοιμος να φύγει, να αναλάβει το κόστος των επιλογών του και να χτίσει μια νέα ζωή με καθαρούς όρους.
Η υπόσχεση «θα χωρίσω» δεν έχει την ίδια αξία με μια πραγματική απόφαση. Πραγματική απόφαση σημαίνει ότι ο άνθρωπος έχει μιλήσει καθαρά, έχει αναλάβει τις ευθύνες του και έχει πάψει να ζει διπλή ζωή. Ως τότε, ο άλλος άνθρωπος μένει συχνά σε αναμονή.
Υπάρχουν τρία σημεία που αξίζει να εξετάσει κάποιος σε μια τέτοια σχέση:
Πρώτον: Υπάρχουν πράξεις ή μόνο υποσχέσεις;
Δεύτερον: Η σχέση αντέχει στο φως ή υπάρχει μόνο μέσα στην κρυψώνα;
Τρίτον: Αν αύριο δεν υπήρχε πια ο γάμος ή η μόνιμη σχέση, θα υπήρχε αληθινή επιθυμία για κοινή καθημερινότητα ή θα χανόταν και η ένταση;
Δεν φταίει πάντα μόνο ο ένας. Ούτε η απιστία εξηγείται πάντα με τον ίδιο τρόπο. Μπορεί να υπάρχει ανικανοποίητη ανάγκη, έλλειψη επικοινωνίας, φόβος μοναξιάς, αναζήτηση επιβεβαίωσης ή απλή αδυναμία να μιλήσει κανείς με ειλικρίνεια.
Όμως η παράλληλη σχέση δεν λύνει από μόνη της το πρόβλημα που την γέννησε. Συνήθως το αναβάλλει και το κάνει πιο περίπλοκο.
Μια νέα σχέση μπορεί να σταθεί μόνο όταν δεν χτίζεται πάνω στην αοριστία και στην αναμονή.
Χρειάζεται ειλικρίνεια, καθαρές αποφάσεις και η δυνατότητα δύο ανθρώπων να σταθούν ο ένας απέναντι στον άλλο χωρίς μυστικά.
Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι αν η παράλληλη σχέση μπορεί ποτέ να γίνει κοινή ζωή. Μπορεί.
Το ερώτημα είναι αν οι άνθρωποι που τη ζουν είναι διατεθειμένοι να αφήσουν την κρυψώνα και να αναλάβουν την αλήθεια των επιλογών τους.
Παναγιώτης Γ.
Ψυχολογικός Φάρος
© Συντακτική ομάδα Ψυχολογικού Φάρου. Απαγορεύεται η αναδημοσίευση χωρίς άδεια.
Βιωματική ψυχολογία – Αρ. πνευματικών δικαιωμάτων: 5753-24/4/2012
Ψυχολογικός Φάρος
