Δεν είναι νέος έρωτας — αποφεύγεις τον πόνο σου.
«Θα ξαναδώσω μια ευκαιρία στον εαυτό μου. Το αξίζω.»
Κι όμως… αυτό που κάνεις δεν είναι ευκαιρία.
Είναι κοροϊδία — προς εσένα.
Για να μη πενθήσω, για να αποφύγω τον πόνο, κρύβομαι σε άλλη αγκαλιά.
Νομίζω πως θα ξεχάσω.
Δεν ξεχνάω.
Απλώς ανοίγω πιο βαθιά τις πληγές μου.
Και μαζί… πληγώνω ανθρώπους που δεν φταίνε σε τίποτα.
Όχι.
Χίλιες φορές μόνος / μόνη.
Να πονέσω.
Να πενθήσω.
Για να ξαναγεννηθώ.
Πιο καθαρός/η
Πιο ζωντανός.η
Πιο έτοιμος/η για μια αληθινή σχέση.
Τα ανούσια ραντεβού δεν σε σώζουν.
Σε φθείρουν.
Σε κάνουν κομπάρσο στη δική σου ζωή.
Και πίσω από τη βιτρίνα κρύβεται κάτι απλό: ο φόβος να νιώσεις.
Δεν έχει σημασία ποιος έφυγε.
Σημασία έχει ποιος ξεχνά τελευταίος.
Τα υπόλοιπα είναι εγωισμός.
Κάποιοι βρίσκουν αμέσως «αντικατάσταση».
Είναι θέμα χρόνου.
Κάποιοι μένουν σε σχέσεις με μια πληγή που τους τρώει αθόρυβα.
Και κάποιοι δεν φεύγουν ποτέ
όχι από αγάπη, αλλά από φόβο.
Αυτό δεν είναι σχέση.
Είναι παγίδα.
Το βαφτίζεις «φιλία».
Το λες «δέσιμο».
Το ονομάζεις «αγάπη».
Κι όμως… μέσα σου ακόμα καίγεσαι.
Αν είμαστε ειλικρινείς:
δεν φοβόμαστε να χάσουμε τον άλλον.
Φοβόμαστε να αντέξουμε τον πόνο.
Κι όμως εκεί είναι όλη η δουλειά.
Να τολμήσεις να πονέσεις.
Να τολμήσεις να πενθήσεις.
Να τολμήσεις να είσαι ειλικρινής — πρώτα με εσένα.
Μόνο έτσι… μπορείς να αγαπήσεις ξανά.
Θοδωρής Ξενιτόπουλος
Ψυχολογικός Φάρος
