Όταν θέλεις να φύγεις… αλλά δεν μπορείς.

Δεν είναι πάντα θέμα απόφασης.

Κάποιες φορές είναι θέμα πραγματικότητας.

Γιατί το να φύγεις δεν είναι απλά ένα «τέλος».
Είναι μια αλυσίδα από πράγματα που πρέπει να αντέξεις.

Δεν μένεις επειδή δεν βλέπεις.
Μένεις επειδή βλέπεις πολύ καλά τι σημαίνει να φύγεις.

Τα παιδιά.
Το σπίτι.
Τα οικονομικά.
Το άγνωστο.

Και εκεί που οι άλλοι λένε «φύγε»,
εσύ ξέρεις ότι δεν είναι τόσο απλό.

Γιατί δεν φεύγεις μόνο από έναν άνθρωπο.
Φεύγεις από μια καθημερινότητα.
Από μια συνήθεια.
Από μια δομή που, όσο κι αν σε πιέζει, σου είναι γνώριμη.

Και το γνώριμο, ακόμα κι αν πονάει,
είναι πιο εύκολο από το άγνωστο.

Και έτσι μένεις.

Όχι γιατί αντέχεις τα πάντα.
Αλλά γιατί προσπαθείς να κρατήσεις όρθια όσα έχεις χτίσει.

Και μέσα σε όλα αυτά… αρχίζεις να χάνεσαι.

Δεν εξαφανίζεσαι απότομα.
Δεν γίνεται σε μια μέρα.

Γίνεται σιγά-σιγά.

Μαθαίνεις να μην μιλάς.
Μαθαίνεις να μην ζητάς.
Μαθαίνεις να αντέχεις σιωπηλά.

Και κάποια στιγμή πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται:
«Έτσι είναι οι σχέσεις;»
«Ζητάω πολλά;»
«Μήπως φταίω εγώ;»

Και εκεί αρχίζει η εσωτερική φθορά.

Όχι γιατί δεν υπάρχει συναίσθημα.
Αλλά γιατί δεν υπάρχει χώρος για σένα.

Και όμως…

Δεν είναι αδυναμία αυτό.

Είναι σύγκρουση.

Ανάμεσα σε αυτό που νιώθεις
και σε αυτό που μπορείς να κάνεις.

Και αυτή η σύγκρουση κουράζει.

Κουράζει πιο πολύ από έναν καβγά.
Πιο πολύ από μια ένταση.

Γιατί είναι συνεχής.
Και είναι μέσα σου.

Και κάθε μέρα λες:
«λίγο ακόμα»
«να περάσει αυτό»
«να βρω μια στιγμή»

Και ο χρόνος περνάει.

Αλλά κάπου μέσα σου υπάρχει ακόμα μια φωνή.

Μικρή.
Αλλά ζωντανή.

Που λέει:
«Δεν είναι αυτό που θέλω»
«Δεν είναι αυτό που αξίζω»

Και αυτή τη φωνή δεν πρέπει να την χάσεις.

Δεν χρειάζεται να φύγεις σήμερα.
Δεν χρειάζεται να τα γκρεμίσεις όλα.

Αλλά χρειάζεται να αρχίσεις να βλέπεις εσένα.

Να θυμηθείς ποια είσαι έξω από αυτό.
Να κρατήσεις ένα κομμάτι σου που δεν συμβιβάζεται.
Να αρχίσεις, έστω και αργά, να σκέφτεσαι ότι υπάρχει και άλλη εκδοχή ζωής.

Γιατί το «δεν μπορώ τώρα»
δεν σημαίνει «δεν θα μπορέσω ποτέ».

Και το «μένω»
δεν πρέπει να γίνει «χάνομαι».

Θοδωρής Ξενιτόπουλος

Πρ. & Διευθύνων Σύμβουλος Ψυχολογικού Φάρου

ΑΡ.ΠΝΕΥΜ.ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ ( 5753-24/4/2012)

https://psychologik-faros.blogspot.com/