Μήπως δεν κουράστηκες από τη ζωή, αλλά από τους ανθρώπους που κρατάς ακόμα κοντά σου;
Υπάρχουν άνθρωποι που γελούν δυνατά και, μόλις κλείσει η πόρτα του σπιτιού τους, δεν αντέχουν ούτε τον ίδιο τους τον εαυτό.
Υπάρχουν άνθρωποι που εκπληρώνουν όλες τις υποχρεώσεις τους, εργάζονται, φροντίζουν τους δικούς τους ανθρώπους, χαμογελούν όταν πρέπει, λένε συνεχώς «είμαι καλά» και κάθε βράδυ, νιώθουν πως κάτι μέσα τους αδειάζει χωρίς να μπορούν να εξηγήσουν το γιατί.
Υπάρχουν άνθρωποι που ξυπνούν κάθε πρωί και συνεχίζουν τη ζωή τους με τον ίδιο ακριβώς τρόπο, όχι επειδή είναι ευτυχισμένοι, αλλά επειδή συνήθισαν να επιβιώνουν.
Αν, διαβάζοντας αυτές τις γραμμές, ένιωσες για μια στιγμή ότι κάποιος περιγράφει τη δική σου ζωή, μην βιαστείς να κλείσεις το κείμενο.
Ίσως δεν είναι το κείμενο που μιλάει για σένα. Ίσως είναι η δική σου ψυχή που βρήκε, επιτέλους, έναν τρόπο να ακουστεί.
Η ψυχή δεν κάνει θόρυβο στην αρχή.
Δεν χρειάζεται.
Πιστεύει ότι θα την ακούσουμε.
Μας προειδοποιεί με μικρά πράγματα. Με μια χαρά που χάνεται χωρίς λόγο. Με μια κούραση που δεν περνάει όσο κι αν κοιμηθούμε. Με μια σιωπή που μεγαλώνει μέσα μας. Με ανθρώπους που αγαπάμε αλλά δεν έχουμε πια τίποτα να τους πούμε. Με στιγμές που, ενώ όλα φαίνονται φυσιολογικά, εμείς νιώθουμε ότι κάτι πολύ σημαντικό έχει πάψει να είναι ζωντανό.
Και όμως, επιμένουμε να την αγνοούμε.
Όχι γιατί είμαστε αδύναμοι.
Αλλά γιατί φοβόμαστε.
Φοβόμαστε μήπως ανακαλύψουμε ότι δεν ζούμε τη ζωή που πραγματικά θέλαμε.
Φοβόμαστε μήπως χρειαστεί να αλλάξουμε. Μήπως χρειαστεί να αποχωριστούμε ανθρώπους, συνήθειες, βεβαιότητες που μας κρατούν ασφαλείς, αλλά όχι ζωντανούς.
Έτσι συνεχίζουμε.
Η ψυχή ψιθυρίζει.
Εμείς ανεβάζουμε την ένταση της καθημερινότητας για να μην την ακούμε.
Γεμίζουμε τις ώρες μας με υποχρεώσεις.
Γεμίζουμε το μυαλό μας με πληροφορίες.
Γεμίζουμε το σπίτι μας με πράγματα.
Και αφήνουμε άδεια την καρδιά μας.
Μέχρι που έρχεται μια μέρα και λέμε:
Δεν ξέρω τι έπαθα...
Δεν ξέρω γιατί κατέρρευσα...
Το ξέρουμε.
Απλώς δεν θέλαμε να το παραδεχτούμε.
Καμία ψυχική κατάρρευση δεν είναι κεραυνός σε ξάστερο ουρανό.
Είναι το τέλος μιας προειδοποίησης που κράτησε χρόνια.
Η ψυχή είναι ίσως το μόνο κομμάτι του ανθρώπου που δεν εκδικείται.
Περιμένει.
Ξανά και ξανά.
Προσπαθεί να μας προστατεύσει ακόμη κι όταν εμείς την εγκαταλείπουμε.
Αλλά κάποια στιγμή κουράζεται.
Και τότε δεν έχει άλλη επιλογή.
Δεν ψιθυρίζει πια.
Φωνάζει.
Κι εμείς ονομάζουμε αυτή τη φωνή κρίση, επειδή δεν έχουμε το θάρρος να την ονομάσουμε με το πραγματικό της όνομα.
Χρόνια σιωπής.
Αν υπάρχει κάτι που αξίζει να θυμόμαστε, δεν είναι ότι η ψυχή αρρωσταίνει.
Είναι ότι, πριν αρρωστήσει, μας έδωσε αμέτρητες ευκαιρίες να τη σώσουμε.
Το ερώτημα δεν είναι αν μας προειδοποίησε.
Το ερώτημα είναι γιατί επιλέξαμε να μην την ακούσουμε.
Θοδωρής Ξενιτόπουλος
Ψυχολογικός Φάρος
