Κανονικά, κάθε φορά που ένας δήμος ολοκληρώνει μια ασφαλτόστρωση, μαζί με τις κορδέλες, τις φωτογραφίες και τις ανακοινώσεις, θα έπρεπε να τοποθετεί και μία πινακίδα: Και ίσως δεν θα έφτανε μία πινακίδα. Θα έπρεπε να υπάρχουν ανά εκατόν πενήντα μέτρα, ώστε να γνωρίζει ο πολίτης μέχρι ποιο σημείο του δρόμου ισχύει ακόμη η εγγύηση της καινούργιας μαύρης επιφάνειας.

  Ενα άρθρο που πραγματικά σε καθηλώνει απο το Α εώς το Ω!  Δεν εκλείπει το φαινόμενο του να έχει γκόμενα ένας παντρεμένος. Ο λόγος που δεν τα παρατάει όλα για να πάει με την γκόμενα είναι η δειλία του. Του άντρα του αρέσει το βόλεμα. Είναι υπόγειος. Κρύβεται γιατί έχει μάθει να κρύβεται για να μην τιμωρείται. Γι’ αυτό και πιάνεται στα πράσα, ανακαλύπτεται. Μεταξύ δύο άπιστων συζύγων, αυτός που θα πιαστεί το 95% των φορών είναι ο άντρας. Για να πιαστεί η γυναίκα, θα έχει προδοθεί από μόνη της. Το περίεργο είναι ότι όταν ο άντρας μάθει ότι η γυναίκα του τον απατάει, δεν θα της ζητήσει διαζύγιο.

Υπάρχει ένα πολιτικό είδος που το συναντάμε ξανά και ξανά στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Ο δήμαρχος της βιτρίνας. Ο άνθρωπος που δεν χτίζει δήμο, αλλά εικόνα. Δεν λύνει προβλήματα, αλλά τα σκεπάζει. Δεν υπηρετεί τους πολίτες, αλλά τους χρησιμοποιεί. Εμφανίζεται ως «άνθρωπος της