Κανονικά, κάθε φορά που ένας δήμος ολοκληρώνει μια ασφαλτόστρωση, μαζί με τις κορδέλες, τις φωτογραφίες και τις ανακοινώσεις, θα έπρεπε να τοποθετεί και μία πινακίδα: Και ίσως δεν θα έφτανε μία πινακίδα. Θα έπρεπε να υπάρχουν ανά εκατόν πενήντα μέτρα, ώστε να γνωρίζει ο πολίτης μέχρι ποιο σημείο του δρόμου ισχύει ακόμη η εγγύηση της καινούργιας μαύρης επιφάνειας.

  Ενα άρθρο που πραγματικά σε καθηλώνει απο το Α εώς το Ω!  Δεν εκλείπει το φαινόμενο του να έχει γκόμενα ένας παντρεμένος. Ο λόγος που δεν τα παρατάει όλα για να πάει με την γκόμενα είναι η δειλία του. Του άντρα του αρέσει το βόλεμα. Είναι υπόγειος. Κρύβεται γιατί έχει μάθει να κρύβεται για να μην τιμωρείται. Γι’ αυτό και πιάνεται στα πράσα, ανακαλύπτεται. Μεταξύ δύο άπιστων συζύγων, αυτός που θα πιαστεί το 95% των φορών είναι ο άντρας. Για να πιαστεί η γυναίκα, θα έχει προδοθεί από μόνη της. Το περίεργο είναι ότι όταν ο άντρας μάθει ότι η γυναίκα του τον απατάει, δεν θα της ζητήσει διαζύγιο.

  Υπάρχουν άνθρωποι που γελούν δυνατά και, μόλις κλείσει η πόρτα του σπιτιού τους, δεν αντέχουν ούτε τον ίδιο τους τον εαυτό. Υπάρχουν άνθρωποι που εκπληρώνουν όλες τις υποχρεώσεις τους, εργάζονται, φροντίζουν τους δικούς τους ανθρώπους, χαμογελούν όταν πρέπει, λένε συνεχώς «είμαι καλά» και κάθε βράδυ, νιώθουν πως κάτι μέσα τους αδειάζει χωρίς να μπορούν να εξηγήσουν το γιατί.

Υπάρχει ένα πολιτικό είδος που το συναντάμε ξανά και ξανά στην Τοπική Αυτοδιοίκηση. Ο δήμαρχος της βιτρίνας. Ο άνθρωπος που δεν χτίζει δήμο, αλλά εικόνα. Δεν λύνει προβλήματα, αλλά τα σκεπάζει. Δεν υπηρετεί τους πολίτες, αλλά τους χρησιμοποιεί. Εμφανίζεται ως «άνθρωπος της

Υπάρχουν σχέσεις και γάμοι που δεν κρατιούνται πια από αγάπη, χαρά, εμπιστοσύνη ή πραγματική συντροφικότητα. Κρατιούνται από κάτι πολύ πιο βαρύ: από ενοχή, φόβο και λύπηση. Ο ένας άνθρωπος μέσα στη σχέση μπορεί να μην είναι καλά ψυχικά. Μπορεί να έχει διάγνωση. Μπορεί να υπάρχει κατάθλιψη, άγχος, εξάρτηση, συναισθηματική αστάθεια, έντονες μεταπτώσεις ή μια γενική ψυχική δυσκολία που βαραίνει όλη τη σχέση. Μπορεί όμως και να μην υπάρχει καμία επίσημη διάγνωση. Να μην έχει πάει ποτέ σε ειδικό, να μην υπάρχει γνωμάτευση, να μην υπάρχει θεραπευτικό ιστορικό. Και παρ’ όλα

  Δεν χάθηκε το ενδιαφέρον. Χάθηκε η μετάφραση. Κάπου ανάμεσα στο 2010 και στο 2026, άντρες και γυναίκες άρχισαν να μιλούν διαφορετικές γλώσσες χωρίς να το καταλάβουν. Όχι, δεν έγιναν οι γυναίκες πιο δύσκολες. Ούτε έγιναν οι άντρες πιο αδιάφοροι ή πιο παθητικοί. Το πρόβλημα είναι βαθύτερο.

  Αν έχεις υποψίες πως η σύντροφός σου σε απατά, φρόντισε να παρατηρήσεις αν έχει αλλάξει συμπεριφορά την ώρα που κάνετε σεξ και δώσε προσοχή ειδικά σε μια λεπτομέρεια.

Γράφει ο Θοδωρής Ξενιτόπουλος Ψυχολογικός Φάρος Η προσέγγιση του Ψυχολογικού Φάρου δεν θέλει τον άνθρωπο να ζει μέσα στη ντροπή. Θέλει να τον βοηθήσει να δει ότι η αποδοχή της αλήθειας του δεν τον μικραίνει. Τον προστατεύει. Τον δυναμώνει. Του δίνει καθαρή κατεύθυνση. Και όταν μιλάμε για τον αλκοολισμό, αυτή η αλήθεια πρέπει να ειπωθεί

  Ναι, συμβαίνει συχνά τα φιλιά να μειώνονται ή να σταματούν στις μακροχρόνιες σχέσεις. Όχι, δεν είναι κάτι που πρέπει να δεχτείς ως κανονικό. Στο εξαιρετικό βιβλίο «Τρεις γυναίκες», της Lisa Taddeo, ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία να παρακολουθήσει την ερωτική ζωή τριών ηρωίδων που ζουν την ίδια περίοδο. Διαβάζεται απνευστί και εκείνο που το κάνει ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι ότι  δεν πρόκειται για μυθοπλασία . Μία από τις γυναίκες αυτές είναι παντρεμένη με έναν άντρα που αρνείται να τη φιλήσει – δεν συζητάμε καν για σεξ. Η σύμβουλος γάμου του ζευγαριού λέει πως κανείς δεν

  Φωτογραφια : Θοδωρής Ξενιτόπουλος Υπάρχουν περίοδοι στη ζωή όπου ένας άνθρωπος μπορεί να θέλει συντροφικότητα, αλλά να μην έχει ακόμη την ψυχική διαθεσιμότητα για μια ουσιαστική σχέση. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα φόβο απέναντι στον έρωτα ή αδυναμία σύνδεσης. Συχνά σημαίνει ότι έχει προηγηθεί μια περίοδος συναισθηματικής πίεσης ή μεγάλων αλλαγών που έχουν αφήσει εσωτερική εξάντληση. Σε αυτές τις φάσεις, πολλοί άνθρωποι χρειάζονται κάτι διαφορετικό από ένταση και

  Ναι, σε εσένα μιλάω. Σε εσένα που νομίζεις ότι πεθαίνεις κάθε φορά που σε πιάνει. Και όμως… είσαι ακόμα εδώ. Σε εσένα που έπαθες κρίση πανικού. Σε εσένα που τα κατάφερες να πάθεις διαταραχή πανικού. Το έχεις εμπεδώσει ότι δεν ψοφάς από την κρίση πανικού. Ξέρεις ότι κανένας μεγαλοψυχίατρος-ψυχολόγος δεν μπορεί να σε κατανοήσει καλύτερα από τους ανθρώπους που βγήκαν από αυτόν τον καθημερινό μικρό θάνατο, όπως τον αποκαλώ εγώ. Αν πάλι θέλεις να σου μιλήσω με ιατρικούς όρους… είσαι σε λάθος σάιτ.

  Η αναζήτηση του ιδανικού συντρόφου συχνά μοιάζει με γρίφο. Ενώ η χημεία και η έλξη είναι η αρχή, η διάρκεια και η ευτυχία μιας σχέσης βασίζονται σε πιο βαθιά θεμέλια. Αν αναρωτιέστε αν ο άνθρωπος που έχετε δίπλα σας είναι ο «σωστός», υπάρχουν ορισμένα σημάδια που μπορούν να σας δώσουν την απάντηση. 1. Η Αίσθηση της «Συναισθηματικής Πατρίδας»

  Στην κλινική πράξη, η διάκριση ανάμεσα στη Διπολική διαταραχή και την Οριακή διαταραχή προσωπικότητας αποτελεί ένα από τα πιο απαιτητικά διαγνωστικά ζητήματα. Η επιφανειακή ομοιότητα —έντονη συναισθηματική αστάθεια, παρορμητικότητα, εκρήξεις— συχνά οδηγεί σε λανθασμένες εκτιμήσεις. Η ουσιαστική διαφορά, όμως, δεν βρίσκεται στην ένταση των συμπτωμάτων, αλλά στη

  Δεν είσαι άνθρωπος που «θέλει να είναι μόνος» Είσαι: άνθρωπος που δεν αντέχει άλλες λάθος σχέσεις Και εδώ αλλάζει όλο το παιχνίδι Δεν χρειάζεται να “ανοίξεις” ούτε να ρισκάρεις τυφλά Xρειάζεται:να αλλάξεις το πώς επιλέγεις

Δεν είναι πάντα θέμα απόφασης. Κάποιες φορές είναι θέμα πραγματικότητας. Γιατί το να φύγεις δεν είναι απλά ένα «τέλος». Είναι μια αλυσίδα από πράγματα που πρέπει να αντέξεις. Δεν μένεις επειδή δεν βλέπεις. Μένεις επειδή βλέπεις πολύ καλά τι σημαίνει να φύγεις. Τα παιδιά. Το σπίτι. Τα οικονομικά. Το άγνωστο. Και εκεί που οι άλλοι λένε «φύγε», εσύ ξέρεις ότι δεν είναι τόσο απλό. Γιατί δεν φεύγεις μόνο από έναν άνθρωπο. Φεύγεις από μια καθημερινότητα. Από μια συνήθεια. Από μια δομή που, όσο κι αν σε πιέζει, σου είναι γνώριμη. Και το γνώριμο, ακόμα κι αν πονάει, είναι πιο εύκολο από το άγνωστο. Και έτσι μένεις. Όχι γιατί αντέχεις τα πάντα. Αλλά γιατί προσπαθείς να κρατήσεις όρθια όσα έχεις χτίσει. Και μέσα σε όλα αυτά… αρχίζεις να χάνεσαι. Δεν εξαφανίζεσαι απότομα. Δεν γίνεται σε μια μέρα. Γίνεται σιγά-σιγά. Μαθαίνεις να μην μιλάς. Μαθαίνεις να μην ζητάς. Μαθαίνεις να αντέχεις σιωπηλά. Και κάποια στιγμή πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται: «Έτσι είναι οι σχέσεις;» «Ζητάω πολλά;» «Μήπως φταί...